Mantarlaşma genellikle kontrol sırasında doğrulanır. Kırıcı ucu servis için çıkarılır veya temiz biçimde çıkmayı reddeder; darbe alan ucu yayılmış ve çapaklanmıştır. O noktada seçenek taşlama ya da değişim olabilir. Sorun şudur: fiziksel durum gözden uzaktayken, bu duruma eşlik eden çalışma paterni iki kontrol arasında gelişmiştir.
Mekanizma gizemli değildir. Kırıcı ucu aynı noktada tutulmak için değil, yeniden konumlandırılarak çalışmak için tasarlanmıştır. Aynı noktada tutulduğunda ve altındaki malzeme kırılmadığında darbeler, ilerlemeyen bir uca gelmeye devam eder. Isı ve tekrarlanan darbeler, yükü alan ucu deforme eder. Kırıcı kılavuzları aynı noktayı dövmeyi sürdürmek yerine yeniden konumlanmayı söyler; bu tavsiye yerindedir. Kabinin içindeyken uygulaması ise her zaman kolay değildir. İlerleme yavaşlamış olsa bile kırıcı, malzemeyi delmek üzereymiş gibi hissedilebilir. Yeniden konumlanmak, son denemeyi bırakıp başka bir noktadan başlamayı gerektirir.
Çalışan bir filoda buna göre hareket etmek her zaman zordu. Kırıcı ucunu doğru kontrol etmek için makineyi durdurmak, tespit pimlerini çıkarmak ve fiziksel duruma bakmak gerekir. Bunu büyük bir filoda her gün kimse yapmaz. Bu yüzden durum servisler arasında sessizce gelişir ve ilk ölçüm, çoğu zaman çoktan satın alma siparişine dönüşmüşken yapılır. Fiziksel kontrol doğru yöntemdir, ancak büyük bir filoda gerektiği kadar sık uygulanması her zaman mümkün değildir. Doğrudan ve güvenilir sonuç verir, fakat çoğu kez müdahale için geç kalındığında yapılır. Kırıcı ucu aynı zamanda kırma operasyonunun en pahalı sarf kalemlerinden biridir. Ucu erken taşlamak ile geç değiştirmek arasındaki fark, filonun korumaya çalıştığı marjın kendisidir.
SolidTrack konuya fiziksel kontrol yerine operasyon kaydı üzerinden yaklaşır. Telemetriyi analiz eder ve algılanan kırma periyotlarını sürelerine göre sınıflandırır. 20 saniyeye kadar olanlar kontrollü, 21-40 saniye arası uzayan, 41-80 saniye arası mantarlaşma riskiyle ilişkili, 81-180 saniye arası ise uzun süreli kullanım olarak değerlendirilir ve operasyonel inceleme gerektirebilir. Yapılandırılmış kurallara göre, algılanan kırma periyotları arasındaki 300 saniyeye kadar bir duraklama aktif olmayan süre yerine yeniden konumlanma olarak sınıflandırılabilir. Bu bantlar operasyonel göstergelerdir, evrensel OEM sınırları değildir. Telemetri verilerinden türetilen bu sınıflandırmalar, kırıcı ucunun mevcut fiziksel durumuna ilişkin teşhis değildir.
Bantların arkasındaki mantığı ezberlemekten çok anlamak gerekir; deneyimli operatör de aynı mantığı sahada kullanır. Kısa bir kırma periyodu çoğu zaman malzemenin çözüldüğünü gösterir. Uzun bir periyot ise tekrar eden enerji kırıcı ucundan geçmeye devam ederken ilerlemenin yavaşladığı anlamına gelebilir. Bu nedenle bantlar, operatörler hakkında hüküm vermekten çok karşılaştırılması gereken paternleri sayar. Üst bantlarda yoğunlaşan bir dağılım; teknik, kırıcı ucu seçimi, kırıcı boyutu veya malzeme koşullarıyla ilişkili olabilir. Dağılım, kayıtlı paterni gösterir. Nedenini belirlemek ise sahayı bilen kişinin işidir.
Değer ortalamada değil, dağılımdadır. Kırma periyodu ortalaması 25 saniye olan bir makine uzayan bantta düzenli çalışmış olabilir. Ya da çok sayıda kısa, kontrollü periyotla birlikte 90 saniyelik uzun bir kuyruk taşıyabilir. Bu iki profil farklı risk göstergeleri taşır; ortalama ise farkı gizler. Periyotları bantlara ayırmak uzun kuyruğu görünür tutar ve kırıcının yalnız meşgul olduğunu değil, nasıl çalıştırıldığını da gösterir. SolidAI Asistan rakamları sade dille açıklamaya yardımcı olur. SolidAI Hub ekipmanları, önceden atanmış operatörleri, sahaları veya vardiyaları yan yana karşılaştırır ve sonuçları şirket geneli raporlamaya taşır. Bu değerlendirme kontrolü veya yerel operasyon bilgisini ikame etmez.
Böylece bakım değerlendirmesine yeni bir veri eklenir. Kayıtlı çalışma süresi aynı, kırma periyodu profilleri farklı iki kırıcı aynı operasyonel bağlamı sunmaz. Üst bantlarda yoğun pay taşıyan kırıcının önce incelenmesi gerekebilir. Atölye daha sonra telemetri verilerinden türetilen göstergeyi servis sırasında görülen fiziksel durumla karşılaştırabilir. İkisi uyuşmazsa bu da değerlidir; malzeme, uygulama veya teknikte yerel değerlendirme gerektiren bir fark olabilir.
İkinci kullanım alanı sahadaki görüşmedir. Operatör ve vardiya önceden atanmışsa ekipler, kayıtlı kırma periyotlarının ne kadarının 40 saniyeyi geçtiğini inceleyebilir ve paterni benzer işlerle karşılaştırabilir. Sınıflandırma gelişim görüşmesine dayanak olabilir; niyetin veya kusurun kanıtı değildir. Ekiplere yalnız özet rakamı değil bantları da göstermek gerekir. Paterni anlamak, sadece bir sayıyı düşürmeleri gerektiğini söylemekten daha iyi bir görüşme sağlar.
Yine de özellikle üst yönetime anlatırken sınırı açık tutun. Bu bir göstergedir, kontrol değildir. Hangi makinelerin ve önceden atama bulunan durumlarda hangi ekiplerin artan mantarlaşma riskiyle ilişkili paternler taşıdığını ve daha erken incelenmeyi hak edebileceğini gösterir. Kırıcı ucunun bu sabah nasıl göründüğünü söylemez; serviste ustanın gözünün yerini tutmaz. Ünitenin makinedeki yeri de önemlidir: kırıcıda doğrudan darbeden uzakta, kırıcı ucunun yanında değil taşıyıcı makine tarafında veya korunaklı bir yüzeyde olmalıdır. Uçuşan molozdan kaçınmak mümkün değilse Koruyucu Üniteyi ve iki darbe emiciyi kullanın.